Драги мои пријатели,

Неколку денови наназад се обидувам да навлезам во менталниот склоп на луѓето, особено оние кои за себе велат дека се верни и тврдат дека се тврдо ортодоксни, луѓе кои при првото соочување со вистина која им внесува забуна на прв поглед, и која не им одговара на нивното моментално лагодно мисловно поимање на светот и животот, веднаш реагираат со острина и гневливост и со јазикот ги вадат на виделина змиите од срцето свое, и фрлаат огнени стрели кон соговорникот кој едноставно поинаку мисли од нив. И не успевам да сфатам зошто е тоа така, се додека не го поврзам таквиот начин на општење на индивидуите, со ставот во внатрешноста на срцата, што е сепак духовната димензија на проблемот.

Имено, Библискиот концепт е следниов:

Од преполнетото срце говори устата. Да појасниме. Она кое ние како луѓе го восприемаме преку нашите сетила (вид, слух, мирис, вкус и допир), значи она кое го гледаме во текот на деновите, она кое го слушаме, вкусуваме и восприемаме со допирот, го филтрираме преку нашиот разум. Разумот не одвојува од животните и ни е даден од Бога, со цел да го разликуваме доброто од злото. Без разумот, човекот општи на ниво на животните и живее по инстинкт, физиолошки, по чувствата, значи телесно. Јадењето, пиењето, спиењето и телесното општење се физиолошкиот момент, инстинктот, телесниот аспект. Со разумот човекот започнува да општи на друго ниво, и тука влегува во сликата духовниот момент.

Е сега се поставува прашањето: Кој ќе биде реперот на основа на кој ние луѓето ќе определиме што е добро, а што е зло? Оти ако одиме по инерција, тогаш телото и инстиктивното во нас, ќе не стават во пранга на телесното во нас. Но, ако решиме да го употребиме разумот, тогаш ќе се обидеме да го пронајдеме вистинскиот репер кој ќе ни даде вистинско распознавање на тоа што е зло, а што добро. Значи, не по човечки, со световни мудрувања, туку .......

повеќе »